Om een uur of vijf worden we gewekt door een roofvogel die door het dal vliegt en luidkeels van zich laat horen. Gelukkig vallen we nog in slaap om rond een uur of zeven wakker te worden. Fien slaapt nog even door, maar vliegt uit d’r bed als ze wakker is omdat ze geen seconde van d’r vriendin wil missen. Helaas ligt Nau nog in bed en ik hoor Fien met d’r vader kletsen in de keuken. Heel leuk om d’r in het engels te horen praten. Ondanks het gebrekkige engels zitten ze lekker met elkaar te kletsen. Er wordt nog gespeeld,op Japanse stelten gelopen en gefietst. Helaas moeten we afscheid nemen want we hebben nog een flinke rit voor de boeg om de auto weer in Tokyo af te leveren. Het was een zeer geslaagde afronding van ons avontuur met de auto en we gaan met een flinke bagage aan herinneringen terug naar Tokyo. Om de lange rit te onderbreken bezoeken we zeker nog 2 Hard Off’s en de eerste krijgt van Nienke de stempel ‘de Beste Hard Off’. Als we evenlaten weer op de snelweg zitten zien we de Mt. Fuji door de wolken heen steken! Een prachtig gezicht. Het is toch wel een hele bijzondere berg met die iconische vorm die we op de eerste dag van deze reis al op oude tekeningen in het museum zagen. We zien ‘m steeds beter en met de silhouetten van de Bergen ervoor is het prachtig, zelfs vanaf de snelweg. We hebben geluk, want de Mt. Fuji laat zich maar 20% van de tijd zien, de overige 80% van de tijd zit de oude vulkaan in de wolken. We stoppen onderweg bij een laatste Family Mart en eten heerlijke broodjes eiersalade en mijn favoriete ijsje. Nog even en we rijden Tokyo binnen, maar voor we de auto afleveren bezoeken we de grootste Hard Off van Japan. We concluderen dat deze te groot is en daardoor eigenlijk niet meer leuk. We zijn nu niet meer de enige westerlingen en raken verdwaald in de hoeveelheid spullen. Toch vinden we nog wat leuke dingen maar zijn blij als we weer buiten staan. Het is te merken dat we in de stad zijn en het is behoorlijk druk in de spits. Toch rijden we redelijk eenvoudig naar de Toyota garage en voor we het weten staan we met onze koffers en extra tassen op straat in de drukte van een grote stad. Het is weer even wennen, maar we vinden vrij snel onze metro die ons in een uur naar het centraal station van Tokyo brengt. Fien zit als een volleerd forens in de metro met d’r Nintendo en het kan d’r niet lang genoeg duren voor we d’r zijn. Tegen een uur of acht komen we aan in het hotel. Ons eerste hotel deze vakantie op verzoek van Fien, die wilde dat ook wel eens meemaken. Een kamer met allemaal spulletjes zoals zeepjes en bedden die voor je worden opgemaakt. We worden vriendelijk ontvangen en moeten even wennen aan een kamer met z’n drieën en niet een heel huis. We hebben zelf pyama’s van het hotel, maar voor we die gaan aantrekken besluiten we eerst nog wat te gaan eten. Het voelt heel raar om buiten te lopen tussen de wolkenkrabbers, niet alleen heel anders dan de wijk waar we eerst in Tokyo zaten, maar ook omdat we ’s morgens nog bij een hartelijke familie in de bergen zaten. Dan zit het ook nog eens niet mee met het vinden van een geschikt restaurantje. Het eerst restaurantje is dicht en als we dan maar naar een bekend sushi restaurant willen blijkt daar de wachttijd nog een uur te zijn. Uiteindelijk gaan we enigszins gedesillusioneerd terug naar het hotel en halen wat te eten bij een konbini. Onderweg lopen we nog een robot tegen het lijf. De robot patrouilleert rondom een grote kantoortoren en waarschuwt in het Japans en Engels dat je hem vooral niet moet hinderen. Het is een bizar gezicht in zo’n verlaten straat in het donker. In het hotel doen we onze pyjama’s aan en eten uiteindelijk toch nog iets voor we gaan slapen. Het is heerlijk stil en met de airco aan komt er ook nog koele lucht binnen, want de ramen kunnen helaas niet open.
Woensdag 6 mei
