mini kikker te gast bij het bad
We worden weer wakker met de zon en het noodweer is vertrokken. We hadden thuis al een wandeling gevonden op internet, en daar wilden we vandaag naartoe. Ook de verhuurder had het getipt, dus dat leek ons een goede bestemming. Het beekje voor het huis is na het noodweer een aardige beek geworden, en onderweg zien we dat de rivier flink is gegroeid. Overal komt water uit de bergen lopen de weg op terwijl we lekker in de zon rijden. We stoppen nog even bij een Family Mart voor wat eten en koffie en na een korte stop besluit Nienke om vandaag te rijden. Onze Toyota automaat rijdt heerlijk, en Nienke heeft het al snel onder de knie. Het links rijden valt reuze mee, enige fout die je wel eens maakt is het verwisselen van richting aan geven en de ruitenwissers. Na een klein uurtje komen we aan in het plaatsje waar de wandeling begint, en het blijkt een soort Volendam te zijn. Het is enorm druk en we zijn een beetje verbaast. Gelukkig is het iets hogerop rustiger en is er voldoende parkeergelegenheid. We lopen terug naar het stadje waar de route begint en laveren tussen de overige toeristen door. We bezoeken in het dorpje nog wel het postkantoor want er staat een levensgrote mascotte voor de deur.
Uiteraard is het een schattig figuurtje, dit keer in de vorm van een beetje met een hoedje. Overal bij de JapanPost kom je het diertje tegen. Fien en Nienke gaan met het beertje op de foto en ik koop nog een leuke puntenslijper in de vorm van de Mt. Fuji die je op de PET-fles kunt draaien om het slijpsel op te vangen, leuk Japans design. Als snel blijkt dat de meeste toeristen (veel Japans) alleen maar het straatje van het dorpje bezoeken en als we eenmaal het dorpje uitlopen wordt het weer een stuk rustiger. We komen zelfs nog een eenzame makaak tegen die zich nog even laat fotograferen voordat ie in de bomen verdwijnt.
Het is een oude Samurai weg die tussen verschillende dorpjes loopt en wordt ook wel de postroute genoemd. Het valt wat tegen, maar toch lopen we lekker door de bossen en langs de rivier. Er hangen overal bellen om de beren te verjagen, maar we verwachten nu zeker geen beren te zien door de drukte. We hebben nigiri’s mee en flesjes drinken mee en na een wandeling van 9 km komen we in het volgende dorp.
We zijn toptijd voor de bus om weer terug te gaan naar de auto, maar zijn niet de enige. Je zou bijna medelijden met de bus krijgen als we terug rijden naar het startpunt. De buslijn rijdt maar een paar keer per dag en zit dus bomvol. De weg gaat flink stijl omhoog over de berg en met veel moeite lukt het de bus over de weg vol met haarspelden te krijgen. We rijden weer terug naar ons leuke huisje en doen onderweg nog wat boodschappen voor de avond.
ons uitzicht met zonsondergang
We maken weer een leuke maaltijd klaar met de beperkte middelen die we hebben en eindigen de dag weer in het luxe bad met het geruis van de beek op de achtergrond, wat een weelde!
