We slapen heerlijk de eerste nacht, en lopen naar de dichtstbijzijnde seven eleven en kopen een ontbijtje. We hebben afgesproken met Mae en Do, een oud klasgenoot van Nienke van het Sandberg instituut, die wonen al een paar jaar in Kyoto. We lopen richting de bushalte en komen bij een klein tempelcomplex bij ons in de wijk. Er is helemaal niemand en we kunnen heerlijk rondlopen langs alle tempeltjes en offerplekken. Er is uiteraard ook een winkeltje om talismannen en offers te kopen, en als we op de bel drukken komt er een dame ons helpen. We kopen hele kleine waaiertjes die als offer aan de hekken worden gehangen en nog wat leuke dingetjes. We krijgen van de mevrouw ook nog een soort zoete koekjes mee, die zullen we later opeten. Nu moeten we met de bus, anders komen we te laat op de afspraak.
We rijden een half uur door Kyoto en stappen uit bij een groot tempelcomplex in het midden van de stad. Mae en Do hebben een koffietentje op straat doorgegeven en daar zitten ze al op ons te wachten. Heel leuk om ze zo in hun nieuwe habitat te ontmoeten. We kletsen uiteraard over hun nieuwe leven hier en nemen na een uurtje afscheid. Zij naar hun volgende afspraak, wij naar de maandelijkse rommelmarkt. Op het tempelcomplex is een rommelmarkt die wat weg heeft van het Waterlooplein. Beetje toeristisch, maar ook genoeg leuke rommeltjes.
Ik koop nog gefrituurde visjes en na een uurtje gaan we opzoek naar iets te lunchen. Ik had op google al een goed aangeschreven gyoza tentje gevonden buiten de drukte, maar als we aankomen staan de mensen in de rij. We besluiten aan te sluiten en na ongeveer drie kwartier zitten we in het kleine tentje. Gyoza’s en gezuurde komkommer met nog een kom rijst. Het smaakt heerlijk en we bestellen nog meer bij!
We wilden hierna graag naar een mos-tuin, maar aangezien ze daar zo voorzichtig mee zijn is het niet toegankelijk voor kinderen onder de 13. Er is nog een andere mos-tempel noordelijk van de stad en we besluiten met een taxi die kant op te gaan. We treffen een uiterst vriendelijke taxi chauffeuse en we rijden heerlijk in d’r Toyota Crown door de straten van Kyoto. Ze zet ons voor de deur af met nog een uurtje voor sluitingstijd. Het is een kleine tuin met een klein tempeltje, maar het is er rustig en koel. De mos-man is rustig bezig alle blaadjes en sprietjes tussen het oog weg te halen terwijl er een klein stroompje door de mos-tuin loopt, heel rustgevend.
Het gebied blijkt vol met tempels te staan en we zijn net te laat om nog wat tempels te bekijken, het is daardoor lekker rustig, en we lopen langzaam richting het station. Google geeft nog een bamboebos aan en we hebben geluk dat we hier niet voor een dicht hek komen te staan. Deze is gewoon open zonder toegang en tourist-shop fuik. Omdat de zon zo hard heeft staan stralen kraakt het bamboe af en toe wat een hele leuke klank geeft is het bos. Alsof iemand af en toe op een woodblock instrument slaat. We laveren door de laatste toeristen en vermaken ons prima.
Beneden nog een matcha thee en wat drinken uit de automaat en op zoek naar de bus. We spreken af om ’s avonds wat te eten met Mae en d’r gezin en nemen de bus naar het centrum. Het is lekker druk in de bus, maar we zien buiten genoeg om de tijd snel voorbij te laten gaan, en na een uur ontmoeten we Mae. Heel leuk om d’r dochter en zoon ook te ontmoeten. Evi heeft ooit nog voor Nienke d’r bellenblaas ontwerpen als model geposeerd, en is nu bijna 16 en spreekt Japans om de bestelling op te nemen. We kletsen en eten gezellig en rond negen uur nemen we afscheid van elkaar. We nemen de bus terug naar onze wijk en kopen op de terugweg nog wat in de konbini bij ons om de hoek. Moe maar voldaan vallen we in slaap.