Het is zondag en een stuk rustiger op straat en in de metro. We gaan richting yogigipark om te kijken naar de jeugd die in hun cosplay kleding en anime outfits lopen. Het is een zonnige warme zondag en als we het park inlopen is het gezellig druk. Iedereen komt z’n kleine woning uit en gaat picknicken in het park of rijdt op z’n gehuurde fiets over de fietspaden die uiteraard perfect zijn aangegeven en er mag slechts één richting op gefietst worden. We kunnen lekker door de schaduw lopen en eten nog een heerlijk matcha softijsje. We gaan ook nog bij de rockabillies langs, maar die zijn er nog niet. We bezoeken eerst het Meiji tempelcomplex, en zijn niet de enige.
Torii bij Meiji tempel in Tokyo
Ondanks de drukte erg mooi en we hebben geluk, want de bruiloften passeren af en aan. Uiteraard geen uitbundig gebeuren, maar heel sereen en statig met monniken en priesters. We buigen nog even naar de tempel gooien ons muntje met gaatje door het houten rooster en lopen weer terug naar de ingang van het complex. Ook hier kun je weer stempelen dus Fien en Nienke pakken hun boekjes erbij.
bruiloft bij de Meiji tempel
We lopen terug naar de rockabillies die beginnen te rocken, het zijn er alleen wel erg weinig. Er komen meer toeristen kijken dan dat er vetkuifen zijn, maar ze doen hun best. We besluiten richting Takeshita-dori te lopen waar we in een zee van mensen terecht komen. Onderweg op het station lukt het om het stempelpunt te vinden. Er is schijnbaar een extra stempel actie dit weekend, want er lopen allemaal mensen met een soort stripboeken die naast de standaard stationstempel ook stempels halen met anime stempels. Er is natuurlijk wel begeleiding, want stel je voor dat het niet ordentelijk zou verlopen. We verbazen ons niet meer.
stempelboekjes vullen op station Harajuku
De winkels gillen kawai en zoetigheid. Gelukkig vindt Fien enorm leuke poezenoortjes en een strik en gaat als volleerd japanse tiener de straat weer op. Ze wordt zelfs gecomplimenteerd op d’r kawai kwaliteit.
Takeshita street
We eten in een zijstraatje een paar heerlijke nigiri’s en vervolgen onze weg door de drukte en brengen nog een bezoek aan de hello kitty winkel. Een hoeveelheid schattigheid bij elkaar dat we niet snel weer zullen zien. Gelukkig kunnen we via de achteruitgang weg en staan weer buiten. Het stikt hier van de biggetjes café’s, capibara aai barren etc.. Uiteraard staat Fien te kirren voor het raam, maar deze laten we lekker aan ons voorbijgaan. Eenmaal aan het andere uiteinde van de straat kunnen we weer adem halen. Wat een gekte. We nemen de bus, wat een hele ervaring is in Japan. De bestuurder zit met een microfoontje voor z’n mondkapje en waarschuwt iedere keer als we weer gaan rijden, er een hale komt en zegt iedereen stuk voor stuk gedag als ze uitstappen. Instappen doe je achterin, en als je er uit moet loop je rustig naar voren, betaal je en verlaat je de bus. We stappen uit bij Shibuya, het drukste voetgangerskruispunt ter wereld, althans dat beweert men. Eerlijk gezegd valt het wat tegen, en is het voornamelijk een toeristische trekpleister. Evengoed is het indrukwekkend, en lopen we nog langs bij het standbeeld van Hachiko (link) waar de mensen in de rij staan om er mee op de foto te gaan.
Standbeeld voor Hachiko
Shibuya crossing
We nemen nog een keer het kruispunt dwars over en besluiten richting Tokyo Dome te gaan waar een achtbaan boven op een winkelcentrum is gebouwd. Eenmaal aangekomen hebben we geluk dat er nog kaartjes beschikbaar zijn en Fien en ik gaan naar de achtbaan Thunder Dolphin (link met video) en Nienke gaat opzoek naar een plek om wat te eten. We staan zeker drie kwartier in de rij, maar dat was zeker de moeite waard. Veiligheid voorop in Japan, en zelfs de oorbellen van Fien worden gecheckt of het geen losse clips zijn. We moeten alles afdoen en in een kluisje bewaren en worden zelfs door een metaaldetector geleidt. Als we in de achtbaan zitten worden we uitgezwaaid door het personeel en gaan razendsnel naar 80 meter hoogte! Het is ondertussen al half acht en donker, dus we kijken tot aan de horizon naar knipperende lampjes op de hoge gebouwen.
Thunder Dolphin bij Tokyo Dome
We razen met 130km/u naar beneden en Fien gilt d’r longen uit d’r lijf. Weer omhoog over het dak van een hoog gebouw en draaien daarna door het gebouw en een reuzenrad heen. Wat een ervaring, we genieten enorm en eenmaal weer op de grond staan we nog te juigen van plezier. We ontmoeten Nienke weer en gaan richting de metro om naar ons appartement te gaan.
Het uitgebreide metronetwerk van Tokyo
Het is al laat, en morgen vertrekken we naar Kyoto, dus moeten onze spullen nog inpakken. Fien en ik hebben nog niet gegeten, en bij aankomt haal ik heerlijke gyoza’s en gebakkenrijst bij hetzelfde restaurant als de dag ervoor en doen Fien en Nienke nog wat boodschappen. Thuis eten we nog lekker en proberen onze koffers weer vakkundig in te pakken zodat de vele extra spullen er ook inpassen. Een laatste nacht in Tokyo en dan weer verder op avontuur.