Fien en ik zijn vroeg wakker na een goede nacht en gaan samen naar de 7-11 voor ons eerste ontbijt terwijl Nienke nog slaapt. We kopen (heel) zoet meloenbrood (zachte witte bol met kleverig suiker eroverheen), smoothies die je uit de vriezer haalt en na een scan in een apparaat zet die er een verse smoothy van maakt, en nog veel meer zoete lekkernijen. Uiteraard ook koffie, die je hier in vele verschillende vormen uit de koeling of in verwarmde vorm uit blik kunt kopen. Er staan ook koffie automaten, maar een koude koffie is erg lekker. We bedanken en knikken beleefd naar de behulpzame medewerker en lopen terug naar ons appartement.
De smoothymachine
Nienke wordt wakker als we aan tafel zitten, we hebben een tafel met hele korte poten en stoelen zonder poten, de zitting ligt plat op de grond. Het plan voor de dag is om te beginnen met een bezoek aan het Tokyo Edo museum. Een museum over de historie van Tokyo. We lopen er in een half uurtje naartoe, terwijl we bij menig winkel even naar binnen gaan om lekker rond te kijken. Onderweg nog een blikje drinken uit een automaat, die staan hier op elke straathoek en halverwege de straat, zodat je nooit dorst kunt hebben. We komen langs een tempel ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de grote aardbeving in 1923 en de tweede wereldoorlog. De luchtaanval op Tokyo is vergelijkbaar met de aanval op Hiroshima. In het voorjaar van ‘45 wordt meer dan 40km2 van de stad volledig verwoest. Indrukwekkende afbeeldingen die we later ook nog in het Edo museum zullen zien. Fien schrijft een … voor vrede en voor de opa’s en Douwe. We branden een wierook en vervolgen onze weg naar het museum.
Het museum is een enorm groot modern gebouw dat als een soort ufo boven de huisjes uitsteekt.
We worden door menig verkeersregelaar naar de ingang geleidt en hebben het geluk bij een medewerker een kaartje te kunnen kopen. Geluk, want meestal doe je dit soort dingen bij een automaat die Japans tegen je praat (vaak wel met engels op het scherm). We worden weer vriendelijk naar de lift geleidt en eenmaal boven, waar de tentoonstelling begint, weer ontvangen door personeel dat ons heel vriendelijk vraagt onze kaartjes langs een poortje te halen. Dat is dan uiteraard allemaal in soepel en snel Japans, maar we begrijpen de bedoeling. Een enorme hal waar we via een replica van een oude houten brug over een tempel lopen en beginnen bij de eerste geschiedenis van Edo. Er staan vitrines met harnassen van de eerste heersers van de stad die schitternd zijn. Zoveel detail en vakmanschap en verfijning is echt Japans. Met onze telefoons komen we via google translate meer te weten over de details, en onmisbaar digitaal hulpmiddel hier in Japan.
Het is fascinerend om te zien hoe ze leefden in deze tijd. Zelfs de tijd was niet zoals nu, maar de uren verschilden per seizoen aan de hand van de maanstand in relatie tot de seizoenen. Allemaal ingewikkelde schema’s en berekeningen die de tijd bepaalden. We bekijken nog een tentoonstelling met schitterende gekleurde prenten in die bekende Japanse stijl met 100 gezichten op Tokyo en het verloop van de geschiedenis tot aan de olympische spelen van 2020. Een indrukwekkend museum dat recentelijk weer open was na een renovatie en zeker de moeite waard.
Het is tijd om te eten en via googlemaps vind ik een restaurantje met goede reviews. Het is een japans keten voor noodles met z’n eerste vestiging in tokyo. Uiteraard worden we via een scherm ontvangen maar er komt ook iemand an die heel vriendelijk in het japans verteld wat we moeten doen. We verstaan elkaar niet, maar begrijpen elkaar wel. We krijgen een bonnetje met een tafelnummer en zitten in onze eigen beschutte hoekje. Daar staat weer een tablet, en met plaatjes en wat tekst kunnen we onze bestelling plaatsen. Grote kommen met dikke noodles en de nodige extra’s. We proberen natuurlijk van alles, en dat wil nog wel eens tot verrassende gerechten leiden. Soms tot grote vreugde, soms iets dat met een paar happen blijft staan. Maar dat komt maar weinig voor, we eten hier in Japan steeds heerlijk. We rekenen af via een machine en vervolgen onze wandeling waar we bij toeval op het museum van Hokusai stuiten. We besluiten te gaan kijken en zijn onder de indruk. Uiteraard kennen we allemaal de bekende prent van de golf met de mount Fuji op de achtergrond, maar de tekentechniek handleidingen die hij maakte zijn ook erg indrukwekkend. Ook te druk techniek waarmee de boekjes werden gemaakt is erg fascinerend. De houtdruk blokken uit 1810 zijn bewaard en hebben de vernietiging van Tokyo in de tweede wereldoorlog overleefd en worden nog steeds gebruikt voor herdrukken. Een voorbeeld van de techniek in het museum laat zien met wat voor een precisie deze werden gemaakt. Er hangt helaas geen origineel van de golf, maar een digitale replica, maar het museum was zeer de moeite waard.
Een handleiding van Hokusai
Eenmaal buiten halen we bij de konbini een heerlijk ijsje en een koffie. Fien heeft een doosje met vier yoghurt ijsjes en een kawai (schattig) sticker, want alles moet hier met stickers, speeltjes en alles wat schattig is, en ik een platgeslagen cornetto met een pannenkoek er omheen. Na een heerlijke rustige wandeling komen we in een toeristische drukte terecht. De Sensō-ji tempel. De straat erheen is enorm druk met souveniertjes en alleen maar toeristen. We lopen via een achterstraatje naar de tempel waar we een voorspelling trekken. Een grote stalen trommel met stokjes die je schud en er een stokje met een nummer uit haalt. Er is voor ieder nummer een corresponderend laatje waar een voorspelling in zit. Als je voorspelling niet positief is kun je deze aan een hek knopen en zal deze bij een rituele verbranding worden vernietigd. Fien en Nienke konden gelukkig hun voorspellingen aan het hek knopen, we zagen later een man de opgeknoopte voorspellingen ophalen in een grote doos.
Bij de tempel kopen we nog een talisman voor de schoolresultaten en eentje voor de auto. We doen nog een wens en lopen via een stempelpunt terug naar ons appartement. Japanners zijn dol op verzamelen en dat doen ze ook met stempels. Of het nu tempels zijn, metrostations het maakt niet uit. Fien en Nienke hebben een boekje mee en bij al heel wat trein en metro stationnetjes hebben ze stempels kunnen vinden. Bij het laatste station zagen we zelfs dat deze stempel punten ook digitaal zijn en er mensen langskwamen om digitaal een stempel op te halen. Het blijft fascinerend om te zien wat ze hier allemaal doen. We komen even bij van alle indrukken van de dag en lopen dan naar een restaurantje om de hoek. Dat is makkelijk, want die zijn er in overvloed. Het is wel wat zoeken om niet in een bbq restaurantje terecht te komen, want vlees is in deze buurt schijnbaar een ding. We vinden een leuk tentje met heerlijke gioza’s en een berg koolsla met flinterdun gesneden gedroogde tonijn. Een fris biertje erbij en de japanse variant van de kaassoufflé van de snackbar, maar dan lekker. Het is ondertussen al laat en na een korte wandeling duiken we onze bedden in. Een eerst dag in Tokyo en dat was heerlijk.
